استفاده از رزین های آلکید در رنگ ها و مواد پوششی

استفاده از رزین های آلکید در رنگ ها و مواد پوششی

رزین های آلکید متعلق به خانواده‌ی پلی استر های گرماسخت هستند؛ یعنی درشت مولکول‌های بدست‌آمده از واکنش بین یک اسید یا یک انیدرید، یک الکل و یک اسید چرب یا روغن. میزان روغن محصول نهایی می‌تواند بسیار متغیر باشد (از ۳۰ تا بیش از ۷۰ درصد کل حجم رزین)، و در نتیجه ویژگی‌های فیزیکی و شیمیایی را بسیار تحت تاثیر قرار می‌دهد. ساختار پلیمری رزین های آلکید، آن‌ها را به مواد بسیار مناسبی برای استفاده به عنوان پایه‌ی رنگ ها و لعاب ها با مشخصات خاص متفاوت، تبدیل کرده‌است. مولکول‌های ساختار، به ویژه، پیوندهای ساختاری محکمی می‌سازند، که شامل آرایشی از لایه‌هایی است که قابلیت پوشش هر نوع سطحی را دارند؛ و با این کار، سطوح را از پیری و فرسایش، هوازدگی و ساییدگی حفظ می‌کنند. از لحاظ تاریخی، رنگ های بر پایه‌ی رزین های آلکیدی، جزو اولین موادی بودند که در زمینه‌ی صنعت ساختمان استفاده شدند، و هم‌چنان یک گزینه‌ی مطلوب برای پرورش و تقویت مواد مختلف، هم از لحاظ داخلی و هم از لحاظ خارجی، باقی مانده‌اند.

رزین های آلکیدی برای رنگ ها: ویژگی‌ها و نقاط قوت

ویژگی‌های خاص انواع مختلف رزین های آلکیدی موجود در بازار، به طور عمده، به دلیل نوع واکنشگرهایی (reagent) است که درواکنش‌های تولید استفاده می‌شوند. در مراحل اولیه‌ی تولید، تعدادی افزودنی (مثلا ایزوسیانات ها یا سیلیکون ها) را می‌توان به واکنشرگرهای پایه افزود، که می‌تواند ویژگی‌های متفاوتی به محصول نهایی بدهد؛ که در نتیجه‌ی آن، این محصولات نهایی بسته به نیازهای تولیدکننده، بسیار قابل تطبیق و انعطاف‌پذیر می‌باشند. عامل دیگری که در تعیین ویژگی‌های محصول نهایی دخیل است، مقدار روغن موجود در رنگ می‌باشد، که ویژگی‌ها و کیفیت‌هایی نظیر زمان خشک شدن، مقاومت و استحکام را تعیین می‌کند.

رتبه‌بندی و حوزه‌های کاربرد رزین های آلکید برای رنگ‌ها

رنگ های آلکید پایه را می‌توان بر مبنای درصد حجمی روغنی که در آن‌ها وجود دارد دسته‌بندی کرد:

•           غلظت پایین رنگ های روغنی (۳۰ تا ۴۰ درصد) توسط زمان خشک‌شدگی پایین مشخص و دسته‌بندی می‌شود، و مخصوصا برای تولید رنگ های سطوح فلزی استفاده می‌شود (برای مثال، در صنعت خودروسازی)، و یا در تولید عامل روان‌ساز بتن برای محافظت از نمای بیرونی  سازه‌های ساختمانی استفاده می‌شود.

•           رنگ های با غلظت روغن متوسط (۴۵ تا ۵۵ درصد)  تطبیق‌پذیرترین نوع رنگ ها هستند، و به طور گسترده‌ای در تولید لعاب‌هایی که هم با فرچه و هم با Airbrush قابل اعمال بر روی سطوح هستند، استفاده می‌شوند.

•           رنگ های با غلظت زیاد (۵۵ تا ۷۰ درصد) و خیلی زیاد (بیشتر از ۷۰ درصد حجم کل رنگ) با طول مدت خشک‌شدنشان که طولانی‌تر از بقیه‌ی انواع رنگ است، شناخته می‌شود، اما در مقابل پیری و فرسایش و ساییدگی مقاوم‌تر هستند. این نوع از رنگ‌ها به طور عمده در صنعت ساختمانی استفاده می‌شوند؛ و به ویژه در تولید رنگ های نماهای خارجی و لعاب‌ها، و تولید محصولاتی که برای تقویت و عمل آوردن سطوح در معرض آسیب‌، مورد استفاده قرار می‌گیرند، مثلا کشتی‌ها یا قایق‌هایی که از انواع جنس‌های مختلف ساخته می‌شوند.

به اشتراک بگذارید

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *